online

Currently Reading

Currently Reading
Οταν τα παραμυθια λενε την αληθεια

Blog Archive

About Me

Η Φωτό Μου
Siren Girl
It's possible to go on, no matter how impossible it seems, and that in time, the grief . . . lessens. It may not go away completely, but after a while it's not so overwhelming.Our story has three parts: a beginning, a middle, and an end. And although this is the way all stories unfold, I still can't believe that ours didn't go on forever
Προβολή πλήρους προφίλ

αγαπημενη σκεψη..

Το παθος ειναι παθος, ειναι ο ενθουσιασμος αναμεσα στις ανιαρες στιγμες και δε εχει σημασια προς τα που κατευθυνεται, μπορει να ειναι κερματα, μπορει να ειναι αθληματα, πολιτικη, τα αλογα, η μουσικη ή πιστη.οι πιο θλιβεροι ανθρωποι στην ζωη ειναι αυτοι που δεν ενδιαφερονται με παθος για το οτιδηποτε.

Mε παρεσυραν

SirenGirl. Powered by Blogger.

Awards

Awards
ευχαριστω skoulikaki!!

ευχαριστω Kevin

Παγιδευτικαν

Myplaylist





Χτες το βράδυ, είδα ένα κακό όνειρο το όποιο δεν ξέρω πώς να ερμηνεύσω και η αλήθεια είναι ότι δε μου αρέσουν οι ονειροκριτές ώστε να το πιάσω και να το αναλύσω περαιτέρω.
Προτιμώ τις ερμηνείες των ανθρώπων..
Ήμουν λέει θεατής (προφανώς) και κοιτούσα το ποιο πιθανόν την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου, όπου επάνω είχε καθίσει ο Rich έτσι απλά και εκεί που καθόταν ξαφνικά εμφανίζεται πλησιάζοντας διπλά του ένα φίδι.
Το θέμα είναι ότι δεν θυμάμαι αν τον δάγκωσε ή όχι , όπως δεν θυμάμαι και πως αντέδρασα εγώ στο όλο σκηνικό, αυτό που ξέρω είναι ότι ένιωσα τρόμο μόνο στην θεά του.
Καλά γενικώς δεν το έχω και σε καλό να δω φίδι στον ύπνο μου το σιχαίνομαι ούτος ή αλλιώς όπως επίσης και στην οικογένεια μου, γενικά δεν το έχουμε για καλό.
Γενικά πάντως όποτε βλέπω τον Richako συνήθως είναι για καλό ή απλά η επιθυμία μου επειδή μου λείπει, αλλά τώρα όλο αυτό, τι μπορεί να σημαίνει;
Ποιος είναι το φίδι και τι θα μου συμβεί ? Γιατί κάτι θα μου συμβεί και απλώς δεν ξέρω τι πάντως καλό δεν θα είναι.
Το οξύμωρο είναι ότι, ναι μεν δεν κάνεις κακό σε κανέναν αλλά όλα τα κακά σε εσένα συμβαίνουν. Το χω πει καιρό τώρα ότι έχω φάει μούντζα.
Κάθε ερμηνεία ευπρόσδεκτη, εγώ φοβάμαι να δώσω ερμηνεία για τον εαυτό μου.


Το  σκεφτομαι και το ξανά σκεφτομαι εβδομάδες τώρα, και τελικά ποτέ δεν το τολμώ, αλλά επειδή έχω αρχίσει και τα παίρνω στο κρανίο , ότι άμα δεν αρχίσω πάλι να γραφώ δεν  θα πάει τίποτα καλά, είπα να κάνω τώρα την αρχή έστω και 12:34 πμ ξημερώματα τέταρτης.

Καλησπέρα λοιπόν ξανά, μικρό μου σειρηνακι , τα νέα πολλά, άσχημα, καλά , που δεν είναι ακόμα όμως σε σειρά για να γίνουν κείμενα ολόκληρα πάνω  στο όμορφο κορμί σου.

Αυτό που πάντα ξέρω, είναι ότι πάντα γυρνώ εδώ και αγκιστρώνω, από τότε που σε βρήκα σε έχω κάτι σαν λιμάνι, σαν βοήθεια, το μικρό μου εξομολογητήριο, που αφήνω όλες τις πικρές και τις χάρες μου εδώ. Πιο πολλές πικρές παρά χάρες βεβαία. Αλλά εντάξει.

Τα κεφάλαια της ζωής αλλάζουν και εγώ μεγαλώνω μαζί σου και προφανώς όταν σε χρειάζομαι, ξέρω πως ανοίξω τις σελίδες τις κάρδια μου, και μαζί και τις δίκες σου, θα βρω πολλά διαφορετικά κομμάτια μου αποτυπωμένα. Ξανά καλή αρχή δεν θα μου πω γιατί δεν ξέρω ούτε αυτή την φορά , που θα ταξιδέψω μαζί σου. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι θα κρατηθώ γερά από τα βράχια του νησιού μας και θα προσπαθήσω για άλλη μια φορά να σε γεμίσω αναμνήσεις.

Μην στενοχωριέσαι όταν αργώ , απλά και εγω νομίζω ότι θα σκάσω και βγαίνω  πάνω στην στεριά κάνω μια βόλτα και ξαναγυρνώ στα παλιά μου λημέρια. Σ’αγαπω όπως πάντα.



Θα τα λέμε συχνά…
I'm not in the mood for anything.. so...





Καθισμένη μέσα στους καπνούς, ψάχνω απαντήσεις. Σε ερωτήσεις που δεν τολμώ να κάνω. Δεν κοιμάμαι , απλά ξανά άρχισα να φοβάμαι. Μην ξέροντας που θα πάει αυτό..
Εύχομαι να μπορούσα, να γυρίσω πίσω το χρόνο, όταν δεν φοβούμουν. Στον παλιό μου εαυτό, που δεν με ένοιαζε η γνώμη του κοσμου, Που δεν βασιζόμουν στις πλάτες κανενός. Ήξερα ποια είμαι, και τι θέλω από την ζωή μου. Μου έχουν διαλύσει τα όνειρα  μου, τώρα σαν τι μπορεί να θέλω;
Η καθημερινότητα μου, δεν είναι η ιδία. Δεν μπορώ να πω όπως παλιά , έλα κάποια στιγμή θα φτιάξει, ας βγάλουμε και σήμερα, την μέρα και αύριο θα είναι καλυτέρα.
Γυρνώντας πίσω μου άρεσε ένιωθα τίποτα, και λειτουργούσα σαν ρομπότ, καμία φορά χρειάζεται, ειδικά στα δύσκολα. Αυτό που δεν θέλω είναι τα ακόμα πιο δύσκολα, που βλέπω να έρχονται, έχω περάσει στην ζωή μου τόσα, γιατί να ταλαιπωρούμαι για κάτι που δεν έφταιξα εγώ?